Mahavatar Babaji Maharaj

jest jednocześnie wieczny i wiecznie młody. Czasami jest bez formy, podczas gdy w innym czasie, chcąc wyzwolić ludzkość z jej ziemskich kajdan, pojawia się przed swoimi uczniami w jakiejkolwiek zechce formie.

Czczonych i wielbionych imion, jak Mahamuni, Tryambaka Baba, Shiva Baba i Badua Baba nie można opisać z żadną historyczną czy biblijną pewnością.
Jego dzieła są boskie, owiane tajemnicą, która umyka precyzyjnym szczegółom. Czasowi nie udało się ujawnić faktów o jego narodzinach, tożsamości i życiu. Pierwotny i nieśmiertelny, nie pozostaje w niewoli granic czasu i przestrzeni. Wśród wszystkich świętych i mędrców jest On  najwyższy i niezrównany. Przyjmuje pełną współczucia, piękną, świetlistą formę  aby umożliwić doświadczenie nowego życia zdezorientowanym, rozpaczającym, zatrwożonym, przygnębionym i wątpiącym ludziom oraz pokazać im drogę do urzeczywistnienia Boga.

Babaji Maharaj pozostaje pogrążony w głębokiej medytacji w gęstych lasach, jaskiniach i ośnieżonych szczytach Himalajów i jednocześnie utrzymuje uważne spojrzenie na żarliwych poszukiwaczach w ich drodze do Ostatecznego. Jego boska gra cudownego pojawiania się i znikania, opowiadana przez jego uczniów: Lahiri Mahasaya, Swami Pranavananda, Swami Shriyukteshwar, Hamsa Swami Kevalananda, Paramahamsa Yogananda i Paramahamsa Hariharananda, jest jego wyjątkowym sposobem prowadzenia uczniów ścieżką szybkiego boskiego wyzwolenia.

Jak ptak chroni opiekuńczymi skrzydłami swoje potomstwo, tak Babaji Maharaj – od niemowlęctwa aż do urzeczywistnienia boskości – chronił i wspierał Lahiri Mahasaya. Zainicjował Lahiri Mahasaya w wyzwalające i święte techniki Kriya Yoga. Przez nieograniczoną boską moc Babaji, Lahiri Mahasaya wszedł na najgłębszy poziom urzeczywistnienia Boga, stan Nirvikalpa samadi. Przekraczając kolejne etapy samowiedzy, pozostawał zakotwiczony w nieśmiertelnym królestwie Brahma Loka przez siedem dni. Współczujący Babaji Maharaj polecił mu jednak wrócić do świata i wypełniać ziemskie obowiązki jako idealny jogin – głowa rodziny, oświetlając tym samym drogę żarliwym poszukiwaczom urzeczywistnienia Boga, zarówno sannjasinom, jak i zwykłym ludziom, żyjącym życiem rodzinnym. W ten sposób Babaji Maharaj nauczał, że wyzwolenie nie jest monopolem nielicznych wybrańców, sannjasinów ale, że zwykli ludzie również mogą osiągnąć boskość bez porzucania swoich obowiązków. Szukając duszy w każdym momencie – podczas wszystkich czynności / podczas pełnienia swoich obowiązków – możemy osiągnąć urzeczywistnienie Boga.

Babaji Maharaj przetestował głębię miłości i determinacji amerykańskiego wielbiciela, który poszukiwał go w niedostępnych skałach Himalajów. Gdy ten ujrzał Babaji Maharaj, jego twarz rozpromieniła się z radości i łzy spłynęły mu po twarzy. Wielbiciel prosił Babaji o  zaakceptowanie i przyjęcie go jako swojego ucznia. Kiedy Babaji Maharaj surowo odmówił, amerykański wielbiciel skoczył z urwiska do skalistej przepaści poniżej skalnej półki. Babaji Maharaj polecił swym uczniom zabrać zwłoki. Dzięki boskiemu dotykowi Babaji, amerykański wielbiciel powrócił do życia i otrzymał rzadki przywilej bycia uczniem Babaji Maharaj.

Podobnie jak reżyser instruujący aktorów, sam pozostaje w tle, tak Shri Babaji Maharaj dogląda ziemską scenę, ukazując się bardzo rzadko. Na Kumbha Mela, zwrócił się do Priyanath (późniejszego Swami Shriyukteshwar), drogiego i bliskiego ucznia Lahiri Mahasaya, tytułując go „Swamiji”, ku zupełnemu zaskoczeniu Priyanath. Polecił Priyanath napisać książkę łączącą esencję metafizyki indyjskiej z metafizyką Zachodu, obiecując spotkać się z nim w dniu jej ukończenia. Zgodnie z danym słowem, Babaji Maharaj odwiedził go w dniu ukończenia pracy, kiedy Priyanath kończył swoją kąpiel w Gandze w Shri Rampur. Kiedy Ramgopal, przybył do kąpieliska Dasahwamedha wysłany tam przez swojego guru Lahiri Mahasaya, nagle w rozbłysku światła stanęli przed nim Lahiri Mahasaya, Babaji Maharaj i jego siostra Mataji. I kiedy Babaji Maharaj, pragnął porzucić swoje ciało, jego siostra Mataji powiedziała: „Tak jak nie ma różnicy między schronieniem w  Brahma a nieśmiertelną formą, obiecaj przede mną, że dla wyzwolenia całej ludzkości nigdy nie wyrzekniesz się formy ciała”. Słuchając jej modlitwy – jako znak jego wielkiego współczucia – obiecał, że tak będzie.

Święta majestatyczność Babaji Maharaj i kosmiczne urzeczywistnienie jego snu są nieskończone. Wędruje wiecznie w niezmierzonej eterycznej kanwie boskości, przekraczając ograniczenia światowych podziałów i różnic takich jak kasty, klasy, religie, kultury, historia i geografia. Pod jego kierunkiem i w ścisłym kontakcie ze Swami Shriyukteswar przesłanie Kriya Yoga, dla duchowego wzrostu i służby, dotarło na Zachód: poprzez Paramahamsa Yogananda (USA) i Paramahamsa Hariharananda (Europa).

Babaji Maharaj pojawił się przed Paramahamsa Yogananda tuż przed podróżą Yoganandaji na Zachód/USA. Żarliwa modlitwa Brahmachari Rabinarayan (Paramahamsa Hariharananda) o ujrzenie postaci Babaji Maharaj, została wysłuchania i Babaji pojawił się przed nim w Puri w  Karar Ashram w 1949 roku. Zadowolony z wysokich osiągnięć duchowych Paramahamsa Hariharananda, Babaji Maharaj zainspirował go do odwiedzenia Zachodu z misją propagowania i rozpowszechniania nauki Kriya Yoga.